«Η διαρκής προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες συνθήκες εξαντλεί τα περιθώριά της» σημειώνει ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδος

Για τη βιομηχανία πλαστικών, οι πρόσφατες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή δεν αποτέλεσαν ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά ακόμη έναν κρίκο σε μια αλυσίδα διαδοχικών κρίσεων, μία ακόμη υπενθύμιση ότι η προσαρμογή στις συνεχείς διαταραχές έχει πλέον μετατραπεί σε μέρος της καθημερινής επιχειρηματικής πραγματικότητας, σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδος. Η αυξημένη μεταβλητότητα στις τιμές της ενέργειας και των πρώτων υλών, οι δυσκολίες στον προγραμματισμό της παραγωγής και η αβεβαιότητα στις εφοδιαστικές αλυσίδες συνθέτουν ένα περιβάλλον που περιορίζει τις επενδύσεις και εντείνει την πίεση στην ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.

Η διαρκής προσαρμογή δεν είναι στρατηγική

Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Πλαστικών Ελλάδος (ΣΒΠΕ), Παναγιώτης Γεροντόπουλος, οι ελληνικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να αντέχουν, όμως η διαρκής προσαρμογή δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη στρατηγική.

«Η ελληνική βιομηχανία πλαστικών δραστηριοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια σε ένα περιβάλλον διαρκών αναταράξεων. Την πανδημία διαδέχθηκαν η ενεργειακή κρίση, οι δυσλειτουργίες στις εφοδιαστικές αλυσίδες, οι πληθωριστικές πιέσεις και, πιο πρόσφατα, η κρίση στη Μέση Ανατολή, η οποία υπενθύμισε πόσο ευάλωτη παραμένει η διεθνής αγορά πρώτων υλών απέναντι στις γεωπολιτικές εξελίξεις».

Παρ’ όλα αυτά, οι επιχειρήσεις του κλάδου συνεχίζουν να προσαρμόζονται. Η προσαρμοστικότητα είναι σχεδόν στοιχείο ταυτότητας για τη βιομηχανία πλαστικών, εξηγεί ο κ. Γεροντόπουλος, κάνοντας έναν πρωτότυπο παραλληλισμό: «Όπως τα ίδια τα υλικά που παράγουμε χαρακτηρίζονται από ευελιξία και ανθεκτικότητα, έτσι και οι ελληνικές βιομηχανίες έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες συνεχών μεταβολών, διατηρώντας την παραγωγή, τις εξαγωγές και την τροφοδοσία κρίσιμων κλάδων της οικονομίας.

Η δυνατότητα αυτή, όμως, δεν είναι ανεξάντλητη. Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής μεταποίησης δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην ικανότητα των επιχειρήσεων να προσαρμόζονται σε κάθε νέα κρίση.

Απαιτείται ένα σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον, ουσιαστικές παρεμβάσεις για τη μείωση του ενεργειακού κόστους και έμπρακτη στήριξη των επιχειρήσεων μεταποίησης και ανακύκλωσης (ΚΑΔ 22 και ΚΑΔ 38), που αποτελούν βασικούς πυλώνες της ελληνικής βιομηχανίας και της κυκλικής οικονομίας.

Μόνον έτσι η ελληνική βιομηχανία θα μπορέσει να συνεχίσει να επενδύει, να καινοτομεί και να παραμένει ανταγωνιστική σε ένα διεθνές περιβάλλον που τα επόμενα χρόνια πιθανότατα θα γίνει περισσότερο απαιτητικό».

Ευρωπαϊκές απώλειες στη μάχη της ανταγωνιστικότητας

Την ίδια εικόνα μεταφέρει και η ευρωπαϊκή βιομηχανία. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του ΣΒΠΕ, Στέλιο Κακουλίδη, ο οποίος συμμετείχε πρόσφατα στη Γενική Συνέλευση της EuPC (Ευρωπαϊκός Σύνδεσμος Μεταποιητών Πλαστικών), το κυρίαρχο θέμα συζήτησης ήταν η σταδιακή υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής μεταποίησης.

«Το μήνυμα από τη φετινή Γενική Συνέλευση της EuPC είναι σαφές: η ευρωπαϊκή βιομηχανία χάνει ανταγωνιστικότητα με ανησυχητικό ρυθμό. Το υψηλό ενεργειακό κόστος και η πίεση από το κανονιστικό περιβάλλον συνεχίζουν να επιβαρύνουν έντονα τους μεταποιητές, σε μια περίοδο που η ανάγκη για επενδύσεις είναι κρίσιμη.

Ταυτόχρονα, η επιτάχυνση σημαντικών ρυθμιστικών πρωτοβουλιών –από τον PPWR έως τα μέτρα για τα μικροπλαστικά και τις αυξημένες απαιτήσεις ιχνηλασιμότητας και ανταλλαγής δεδομένων σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα– αυξάνει την πολυπλοκότητα και το κόστος συμμόρφωσης. Το πρόβλημα είναι ότι η αγορά δεν είναι ακόμη έτοιμη να απορροφήσει αυτό το κόστος, όταν δεν υπάρχει αντίστοιχη υποχρέωση για όλους» σημειώνει ο κ. Κακουλίδης υπογραμμίζοντας: «Σε αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα των ισότιμων όρων ανταγωνισμού είναι καθοριστικό. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις λειτουργούν με αυστηρούς κανόνες που συχνά δεν εφαρμόζονται στα εισαγόμενα προϊόντα, δημιουργώντας μια δομική ανισορροπία εις βάρος της ευρωπαϊκής παραγωγής.

Η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να ηγηθεί της βιώσιμης μετάβασης, αλλά αυτό προϋποθέτει πιο ρεαλιστική προσέγγιση, σταθερότητα στους κανόνες και ουσιαστικά ανταγωνιστικό ενεργειακό πλαίσιο. Διαφορετικά, η πράσινη μετάβαση κινδυνεύει να συνοδευτεί από περαιτέρω απώλεια βιομηχανικής δραστηριότητας που θα κατευθυνθεί εκτός Ευρώπης».

Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών δείχνουν ότι η διαρκής προσαρμοστικότητα των επιχειρήσεων, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν αρκεί πλέον. Η εμπειρία των διαδοχικών κρίσεων ανέδειξε την ανάγκη της ενεργειακής θωράκισης της χώρας, με επενδύσεις στις υποδομές, αποτελεσματικότερη αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και μεγαλύτερη ανάπτυξη της ανακύκλωσης, ώστε να περιοριστεί η εξάρτηση από εισαγόμενους πρώτες ύλες. Η ελληνική και η ευρωπαϊκή βιομηχανία ζητούν πολιτικές που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα, θα περιορίσουν το ενεργειακό κόστος και θα διασφαλίσουν ίσους όρους ανταγωνισμού, ώστε η παραγωγή και οι επενδύσεις να παραμείνουν στην Ευρώπη.

Ακολουθήστε το foodlife.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις