Το λουκέτο στο ιστορικό καφενείων των Εξαρχείων «Η Μουριά» βρέθηκε στο επίκεντρο αφιερώματος του βρετανικού Guardian. Η δημοσιογράφος Helena Smith περιγράφει πώς ένα καφενείο που για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες φιλοξενούσε διαφορετικές γενιές Αθηναίων κλείνει οριστικά τις πόρτες του, την Κυριακή 1η Νοεμβρίου.
«Για δεκαετίες υπήρξε σημείο συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών, ποιητών και πολιτικών, γιατρών και δικηγόρων, αλλά και ανθρώπων με ριζοσπαστικές ιδέες και επαναστατικές αναζητήσεις. Για 44 ολόκληρα χρόνια, ο Χρήστος Βανάς, ιδιοκτήτης του ιστορικού καφενείου «Μουριά», είχε τις πόρτες του ανοιχτές για όλους.
Κάθε πρωί, στις 7, ο λιγομίλητος πρώην σερβιτόρος ήταν ο πρώτος που περνούσε το κατώφλι του ιστορικού καφενείου στα Εξάρχεια, στην καρδιά της Αθήνας. Ακολουθούσε πιστά αυτή την καθημερινή συνήθεια, ανοίγοντας το γνωστό στέκι προτού πιει ο ίδιος τον πρώτο του καφέ».
«Μόνο τα Σάββατα είναι διαφορετικά», λέει η κόρη του Χρήστου Βανά, Αρετή, καπνίζοντας ένα Καρέλια, το χαρακτηριστικό ελληνικό τσιγάρο που, όπως και η «Μουριά», υπάρχει εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Από τις 5 το πρωί βρίσκεται εδώ και σερβίρει τσίπουρο και άλλα ποτά στους μικροπωλητές της σαββατιάτικης λαϊκής αγοράς στην οδό Καλλιδρομίου, έξω από το καφενείο.
Αυτό το Σαββατοκύριακο, όμως, ήταν το τελευταίο του κ. Χρήστου στον χώρο. Μετά από έναν αποχαιρετισμό μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής οι μεγάλες σιδερένιες πόρτες του καφενείου κλείνουν οριστικά, όταν και οι τελευταίοι επισκέπτες αποχωρούν από το ιστορικό στέκι με το χαρακτηριστικό ψηφιδωτό δάπεδο.
Για τους θαμώνες της «Μουριάς» η διακοπή της λειτουργίας της « Μουριάς», ως αποτέλεσμα της λήξης της μίσθωσης του ακινήτου, δεν σηματοδοτεί απλώς το κλείσιμο ενός ακόμη καταστήματος εστίασης. Συμβολίζει τη σταδιακή εξαφάνιση χώρων που συνδέθηκαν με τη συλλογική μνήμη, τις κοινωνικές σχέσεις και την ιδιαίτερη ταυτότητα των Εξαρχείων.
Η μη ανανέωση του συμβολαίου ενοικίασης το περασμένο καλοκαίρι είχε προκαλέσει την έντονη αντίδραση της τοπικής κοινωνίας, με 7.500 πολίτες να συνυπογράφουν μια διαδικτυακή ψηφοφορία, ζητώντας από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού να παρέμβει και να χαρακτηρίσει το καφενείο ως προστατευόμενο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.
Παρά τις χιλιάδες υπογραφές και τις εκκλήσεις των θαμώνων, το υπουργείο Πολιτισμού δεν προχώρησε σε κάποια παρέμβαση για τη διάσωση του ιστορικού στεκιού. Έτσι, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία συνάντησης των Εξαρχείων ετοιμάζεται να περάσει στην ιστορία, αφήνοντας πίσω του δεκαετίες συζητήσεων, γνωριμιών, πολιτικών αντιπαραθέσεων και καθημερινών συναντήσεων που αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της γειτονιάς.
